بدترین اتفاق سالی که گذشت نارو خوردن از دوستی بود و بهترینش برگشتن دوستی. با همه ی این فراز و نشیب ها در لحظه ی شروع سال نود آرامش کامل داشتم.

پایان نامه ارشدم با نام «ترانه سرایی در شعر معاصر» با محوریت تفاوت های ترانه ی شهیار و آثار او با کمک و همکاری خود شهیارقنبری عزیز رو به اتمامه که در کنار این پایان نامه ، مستند «سفرنامه » هم با همین موضوع و کارگردانی سامان زرهونه عزیز ارائه خواهد شد . که اکثر دوستانی که متفاوت می نویسند در اون حضور دارند. این پایان نامه حتما به چاپ می رسه و مستند هم از شبکه های جهانی پخش خواهد شد.

مدت زیادی نیست که من تصمیم گرفتم وارد بازار ترانه بشم. با ترانه ی «خداحافظ نگو» که سفارش فریدون آسرایی بود، این کا ر رو شروع کردم

تو یادت رفته اون روزا یکی تنها کست می شد
خداحافظ که می گفتی خدا دلواپست می شد

و بعد با کمک دوست عزیزم میثم یوسفی و فرزین قره گزلو آلبوم خاموش رو برای غلام کویتی پور نازنین کار کردیم.

تو رگام خون ِ غروبه/حال من خرابُ خوبه
مث موجی م که می خواد/سر به صخره ها بکوبه

آخرین کار رسمی من هم یه آلبوم مناسبتی متفاوت و دو زبانه بود به نام ۷۲ که با آهنگسازی رسول رسولی و صدای خود رسول و المومن و مرتضی آل کثیرتوسط حوزه‌ی هنری منتشر شد.

بیا به یاد یتیمای خسته جمع بشیم
من و تو شام غریبان قراره شمع بشیم

در این بین آلبوم ها و آهنگ های زیادی رو در کنار دوستان کار کردیم که چند موردش رو که در ذهنم هست در ادامه می گم.

۱- آلبوم فریدون آسرایی به زودی با چهار یا پنج ترانه از من منتشر خواهد شد. یکی از بهترین کارهای این آلبوم به نام «فرصت نشد» رو دوست عزیزم احسان خلقی ساخته که بسیار شنیدنی ست.بقیه ی ملودی های این آلبوم متعلق به فریدون آسرایی ست و همه ی تنظیم ها رو پاشا یثربی انجام داده.کار با فریدون تجربه ی بزرگ و جذابی برای من بود.موضوع کلی و وزن وریتم اکثر ترانه ها رو ایشون سفارش می دادند و این اولین تجربه جدی من برای نوشتن کار اجرایی در چهارچوب های موزیک پاپ ایران بود.

می خواستم بگم :عشق کسی نباش
می خواستم بگم…اما دلم نذاش

۲- سالی که گذشت رو در کنار مهرداد نصرتی و گروه سرایش بسیار پر ترانه پشت سر گذاشتم.حاصل این کارها رو در سال نود با صدای خواننده های مختلف و نام آشنا خواهید شنید و امیدوارم که خوشتون بیاد.بیشتر این ترانه ها بر روی ملودی های مهرداد نصرتی نوشته شده.آشنایی با مهرداد از اتفاقات خوب سال نود بود که همین جا از امیر پیر نهان تشکر می‌کنم که باعث این اتفاق شد.

اگه بی تو بی قرارم
اگه تلخه روزگارم
بیا بی هوا تو این لحظه ها بخند من هواتُ دارم

۳- آلبوم روزبه نعمت اللهی رو با چند کار مشترک از من و میثم یوسفی و چند کار بسیار متفاوت از میثم خواهید شنید..به قدری این آلبوم متفاوته، که مطمئنم شگفت زده خواهید شد

۴- در سال جدید آلبوم احسان خلقی رو با ترانه های من و موزیک و صدای احسان خواهید شنید.که بسیار تجربه ی لذت بخشی برای من بود.آخرین کار احسان موزیک تازه ی کوروس بود به نام تاپ تاپ که با تنظیم فوق العاده ی احسان بهترین کار آلبوم « افسانه » بود .

بی قرارم وقتی/تو ازم دلگیری
دیر کردم اما/زود داری می ری

۵- در سال گذشته چند کار تلوزیونی هم انجام دادم که مهمترینش تیتراژ سریال «شاید برای شما هم اتفاق بیفتد» که با تمام حاشیه هایش تجربه خوبی بود.

راهی نمونده تا خدا باید فقط باور کنم
من نذر کردم بغضمو قبل از سحر پرپر کنم

۶- آلبوم رضا بیات هم با صدای بسیار خوب رضا و چند ترانه از من و موزیک محسن یگانه،سیروان خسروی ، بهنام صفوی،احسان خلقی و غلامرضا صادقی توسط شرکت آوای هنر که پیش از این آلبوم آخر احسان خواجه امیری و محسن یگانه را روانه ی بازار کرد منتشر خواهد شد.

تو هم مثل من عاشقی
تو هم فکر برگشتنی

جدایی رو تمرین نکن
تو هر جا بری با منی

۷-آلبوم رسول پویان خواننده با سابقه وتوانا هم با سه ترانه از من بر روی ملودی( که بسیاری از جمله ها به خواست آهنگساز باید حفظ می شد) و ترانه هایی از بچه های گروه سرایش شامل مهدی استخر، امیر پیرنهان ،مهدی ایوبی ، یلدا انگالی و و یک ترانه از حسین متولیان با آهنگسازی مهرداد نصرتی، مسعود مفیدی خود رسول و تنظیم های سیاوش رحمانی و سلمان …و به تهیه کنندگی رضا شیری منتشر خواهد شد شخصا کارهای این آلبوم رو بسیار دوست داشتم.

نگاهم کن همین حالا که قلبم از تو بی تابه
بذار دستاتُ محکم تر بگیرم ، همین حالا که چشمای تموم آدما خوابه

۸- اجرای ترانه «ده سال» با صدا و موزیک سیاوش رحمانی از بهترین اتفاقات سال گذشته ی من بود.از من و سیاوش رحمانی کارهای زیادی رو در سال نود خواهید شنید.

کارهای دیگری مثل آلبوم محسن داداشی ، یوسف انوشه ،سورن ، محسن نیکبخت ،علی فلاح ،… انجام دادم که به دلیل اینکه عوامل آلبوم رو به صورت دقیق نمی دونستم به بردن نامشون اکتفا می‌کنم.

اما در کل همه ی این اتفاقات قدم کوچکی بود برای پروژه هایی بزرگی که در سال نود شروع کردم، که همه از آرزوهایی هنری من هستند.

در پایان ترانه ی ده سال که با حس و حال روزای سختی که در سال گذشته داشتم شروع شد و با حس و حال کافه ماه به پایان رسید.این ترانه رو با حذف بعضی بیت های شخصی ، اول تقدیم می‌کنم به باعث و بانی این کار و بعد همه ی دوستان عزیزم که به من و این ترانه لطف داشتن.

ده سال بعد از حال این روزام
با کافه های بی تو درگیرم
گفتم جهان بی تو یعنی مرگ
ده سال ِ رفتی و نمی میرم

ده سال بعد از حال این روزام
تو توی آغوش یکی خوابی
من گفتم و دکتر موافق نیست
تو بهتر از قرصای اعصابی

ده سال بعد از حال این روزام
من چهل سالم می شه و تنهام
با حوصله ،قرمز،سفید ، آبی
رنگین کمون می سازم از قرصام

می ترسم از هر چی که جا مونده
از ریمل ِ با گریه ها جاری
از سایه روشن های بعد از ظهر
از شوهری که دوستش داری

گرم ِ هم آغوشی و لبخندین
توُ بستر ِ بی تابتون تا صبح
تکلیف تنهاییم روشن بود
مثل چراغ ِ خوابتون تا صبح

ده سال ِ که لب هام و می بندم
با بوسه های تلخ هر جایی
ده سال ِ وقتی شعر می خونم
لبخند ِ روی صندلی هایی

یه عمر بعد از حال این روزام
یه پیرمردم توی ِ یه کافه
بارون دلم می خواد ،هوا اما
مثل موهای دخترت صافه

یه عمر بعد از حال این روزام…

ممنون از همراهی و لطف همیشگی شما.

قبل از شعر دو بیت و دو توضیح

۱)

جای مشت دایی رو دیواره

کفشای قیصریتُ بازم بپوش

وقتشه توُ این برادر کشیا

خون نامردا بریزه زیر دوش

این بیت مال ترانه ای از منه که به سفارش دوست خوبم خواننده و نوازنده ی استثنایی امیر

لاجوردی که از اون بسیار خواهید شنید برای بزرگداشت بهروز وثوقی نوشته شد و در مراسمی

با حضور خود بهروز وثوقی،و بسیاری از خواننده های خارج از کشور با ویدئوی کوجی روی پرده

رفت .

این ترانه به خاطر نوع سفارش، وزن و فضایی شبیه به کار دوست خوبم روزبه بمانی داشت.هر

چند ترانه کاملا متفاوت بود من این کار همیشه با احترام به کارایشون جایی می نویسم و یا

می خونم.

و بیتی توسط امیر به کار اضافه شده که از نظر وزن کاملا مشخصه در کار.به زودی ویدئوی این کار

رو خواهید دید.

۲)

نه تسکین بغضی، نه تصویر گریه

زدی زیر حرفت، زدم زیر گریه

این بیت بر می گرده به سه سال پیش.این بیت رو من در خانه ی ترانه خوندم و مورد لطف

بسیاری از دوستان قرار گرفت.و بعد در وبلاگ قبلی من و بسیاری از دوستام منتشر شد که

هنوز هم در آرشیو موجوده.ودر فضای فیس بوک هم به دفعات زیاد دوستان لطف کردن و نوشتن

این بیت رو.

اگر قبل از اینکه این ترانه اجرا بشه مشابه اون رو در ترانه ای شنیدین خودتون قضاوت کنین.

به هیج وجه قصد توهین به کسی رو ندارم

فقط برام عجیب بود..

شاید تواردی پیش اومده باشه….شاید….

و اما شعر:

با یک مثنوی نیمه تمام در خدمتتون هستم.نزدیک به هشت ماه ِ که این کار و شروع کردم.به

نظرم تموم نشده هنوز..چون این صفحه یک فضای کاملا دوستانه داره برای من، می نویسم

شاید نظر دوستان تاثیر داشته باشه، که حتما داره…

این روزها از اسم تلخ زهر می ترسم

از شکل گورستان پشت شهر می ترسم

تا چشم بر هم می گذارم قبر می بینم

در خواب هایم تکه های ابر می بینم

با ابر خیس خواب هایم راه می افتم

عاصی به جان لکه های ماه می افتم

من شاعرم پس دفتر شعر سیاهم کو

من شاعرم مادر لباس راه راهم کو

تکثیر یک فریاد در آئینه ام پیداست

من شیشه ام قلبم میان سینه ام پیداست

من امتداد نسل گیسوهای بدنامم

من انقراض بغض های بی سرانجامم

من عامل سرگیجه ی تندیس میدانم

من انجماد رفتگر های زمستانم

وا کن مرا مانند قفلی از دهان شهر

می ترسم از دینداری ِ راس ِ اذان شهر

از ندبه های مادرِ سی سال در دوری

از جمعه بازار سرِ میدان جمهوری

از انعکاس نور حق در چشم بد بین ها

از جبر دامن گیر « لا اکراه فی دین»ها

من یک دهان غرق خون از سیلی جنگم

من زخم های کهنه ی تحمیلی جنگم

من عصر یخبندانم از یک بو سه ی ناکام

تنها فسیل جفتگیری های نافرجام

در« دست خط ِ»غار، ناخوانا ترین میخم

من دردِ دندان های مصنوعی ِ تاریخم

در زیر باران تازه خواهد شد هزاران زخم

رنگین کمان یعنی دهان آسمان در اخم

پیغمبرم اعجاز من شعر است و دینم عشق

افعی شده در سرپناه آستینم عشق

می ترسم از گرمای آه آتش زرتشت

از نا رفیقانی که خنجر می زنند از پشت

از نقشه ای که نقش بر آبِ خلیجی مرد

از گربه ای که بچه های کوچکش را خورد

…

حکم مرا با خون نوشت عالیجناب این بار

وا مانده از حیرت دهان حلقه های دار

هفت تیر هم بالاخره اینترنت پر سرعت اومد و من می تونم بیشتر در خدمت دوستان باشم.

اول :

سریعترین تیتراژ دنیا رو تجربه کردم و به چشم دیدم.

خدا می دونه ساعت یازده شب تصمیم گرفته شد تیتراژ یه سریال که قراره فرداش پخش بشه ساخته بشه و قرار شد من ترانه ای تقریبا بدون موضوع،تقریبا مذ هبی ،تقریبا مناسب ماه رمضان و تقریبا خالی از کلماتی مثلی مثل اذان ،سجاده و… از اینا. رو تا نیم ساعت بعدش تحویل بدم.

حالا بگذریم که من کار رو با اطمینان از اینکه به تیتراژ نمی رسه نوشتم اما دم اونایی گرم که ملودی کار رو ساختن ،تنظیم کردن ،خوندن ، ضبط کردن و به تیتراژ رسوندن. و کار شد تیتراژ سریال «شاید برای شما هم اتفاق بیفتد» که هر روز از شبکه ی پنج و همه ی شبکه های استانی قبل از اذان پخش می شه.

فقط سه بند از ترانه (به انتخاب نمی دونم کی؟) استفاده شده .که  یه بند از این سه بند هم  اشتباه خونده شده و من نمی دونم چرا?

بند من  این بود:

این  روزها مهمونتم//هستی و کم می بینمت//از چشم من دوری ولی//من با دلم می بینمت

و بندی که خونده شده اینه:

این  روزها مهمونتم//هستی و من ندیدمت//از چشم من دوری ولی//من با دلم می بینمت

که قافیه هم اشتباه شده با این تغییر.کار عجله ای همینه و مقصر خود منم

دو سه روز آینده یه تیتراژ دیگه پخش می شه  برای این سریال و بعد  دوباره این تیتراژه.شاید تو این فرصت بشه ایرادای کار رو برطرف کرد.

به هر حال دم مهران فهیمی هم گرم که بسیار پسر خوبیه و این تماس اولین آشنایی ما بود.

اگه کار خوب بود شگفت زده شین .اگه نه هر چی خواستین نقد کنین .اگه کسی خواست کار رو گوش کنه لینک این ترانه رو دوست و همراه همیشگیم محسن غیاثی -که تو نیم ساعتی که ترانه رو نوشتم با من بود-   تو نظرات  سایت گذاشته.

دوم:

یه ترانه رو به دلایلی که متوجه می شین نمی خواستم جایی بخونم اما امروز به دلایلی که متوجه نمی شین می ذارمش اینجا تا بخونین.

یه ترانه که برای سرگرمی قافیه نوشتم.و بی مناسبت نیست.

….

ماه رمضون ،ماه مهمونی

دعوت منی رفیق خونی

تقصیر من نیست تو مهربونی

وقتی که می یای باید بمونی

دعوت منی دختر دلیر

دعوت منی ، «روزَتم» بگیر

افطار ساده،خیار و پنیر

تو یه خورده چای،من یه ذره شیر

حرفام اونی که می خوام بگم نیست

بو داره حرفام ،دست خودم نیست

به خدا هیچی توی دلم نیست

وقتی تو هستی هیچ چیزی کم نیست

خیلی راه مونده تا« اذ ون» بگن

من« از تو » می گم کلکُ بکن

روزَت ُ وا کن با لبای من

یه چیزی بگو ، یه حرفی بزن

یه روز میاد و می بینی مُردم

شاید بفهمی که جون سپردم

من آبروی دینتُ بردم

شیطونی کردم« روزتُ» خوردم

روز قیامت به خدا می گم

تقصیر من بود که ریختیم رو هم

راضی می کنم خدا رو کم کم

تو برو بهشت من به جهنم

ماه رمضون،ماه مهمونی

قراره بیای ،کاشکی نتونی

از روز برگشتن بگو
حرفاتُ باور می کنم

سلام.
این روزا واقعا درگیر بودم.از همه ی دوستان عذر خواهی می کنم.همین
…
ترانه ی موعود
تقدیم شده به او که می آید
و به تو.

خواب دیدم یکی توُ راهه بمون
تا لباسای خواب ُ چال کنیم
تا کسی بو نبرده مست شدیم
خمره های شراب ُ چال کنیم
.
چند چیزِ که چند روزِ مدام
همه ی جونمُ نجس کرده
اما اونی که پاک عاشقته
عطرتُ از بهشت حس کرده
.
شب جمعه توُ سجده خوابت برد
صبح دیدم موهاتُ وا کردی
بگو من طاقتم عزاداره
از شبی که براش دعا کردی
.
پاشو دختر هنوز فرصت هست
نگو «اعجازه توبه کن برگرد»
کار اون نیست من خودم دیدم
گره های دخیل ُ کی وا کرد
.
مستم اما هنوز می فهمم
چشم به راهیتُ شرط می بندم
اگه لب تر کنی که منتظری
همه ی شهرُ ریسه ….می خندم
.
چرا باید شب تولدشُ
چشم به راه باشی و سکوت کنه؟
چند صد سالشه چه جوری می خواد
این همه شمع کیکُ فوت کنه؟
.
گریه هات ُ بذار یه وقت دیگه
وقتشه زنجیرامُ پاره کنم
حالا که پای عشق تو وسطِ
چرا مثل تو استخاره کنم
.
برو حالا که اینقد عاشقشی
یه لباس ِ بلند ِ تور بگیر
تا بریدم رگای غیرتمُ
اونُ از ندبه هات به زور بگیر
.
من که کارم تموم ِ تا سر شب
اگه دستت به اون فرشته رسید
برو با اون بهشتُ کاری کن
نشه از توُ جهنمش تو رو دید
.
خواب دیدم یکی تو راهه برو…….

این را زنی می گفت

که آگهی های استخدام را از حریق چهارشنبه ی آخر سال

به خانه ی زن دومم می برد

تا شیشه هایش را برای آپارتمان رو برویی شفاف تر کند…

«روزنامه ها را که فقط نباید خواند»

دیگر هیچ روزنه ای بر دریچه های مشوق سقوط اتاقم باقی نگذاشتم

هر وقت که بخوابم شب است و هر وقت که بخواهم روز

«شلیک موفقیت آمیز سجیل دو»

«تولید چادر مشکی،پرونده ی نا تمام»

همراه با تیتر درشت روزنامه هایی

که ا ز ترس ِ من به شیشه چسبیده اند پیر می شوم….

سلام

به بهانه ی تولدم ترانه ی «اردیبهشت» از سری دوازده ترانه ی تولد که تبریک تولد هستند برای هر ماه بر اساس طالع بینی آن ماه را می نویسم.

شب جشن تولدت یه ونوس

پلک وا کرده روی تقدیرم

توی اردیبهشت آغوشت

عشق بازیم ُ جشن می گیرم

روی انگشتای کشیده ی تو

لاک جیغ بنفش دیدنیه

شب شده وقتشه بیای بیرون

ماه با کیف و کفش دیدنیه

آبی ِ آسمون ِ ابری ِ من

رقص چاقو منم، ببُِر کیکُ

می خوام امشب به یاد هر چی که نیست

بخورم با تو آخرین پیکُ

تا که یادم نمونه فاصله ها

می تونن گم کنن چشاتُ توُ مه

تا که یادم بره با دستای ما

می تونه وا نشه هزار تا گره

نباید امشبُ خراب کنیم

تو کنار منی همین خوبه

قلب من می زنه ولی تو بگو

ماه داره به ابر می کوبه

یه رز صورتی زدم تو موهات

توی آینه نگاه کن خودتُ

هر چی دارم همین یه سنجاق ِ

باز کن هدیه ی تولدتُ

سال ببر آمده تا اینکه بگیرد از شیر:
انتقام جگر خونی آهوها را

سلام به همه ی دوستان

من متاسفانه تو ایام عید حالم خوب نبود  و نتونستم  کار جدید و مطلب تازه ای بنویسم .با کمی تاخیر به همه ی دوستان سال نو رو تبریک می گم.

…

سالی که گذشت سال عجیبی بود در کنار آدمایی بودم که دوسشون داشتم و سالی که در پیش دارم از مهمترین سال های زندگیمه.امتحان دکترا رو در پیش دارم و پایان نامه ای با موضوع «ترانه سرایی در شعر معاصر» که خیلی برام مهمه و بسیار هم مفصله و راجع بهش  در آینده خواهم نوشت.

الان پیگیر کارای کتاب هستم که برای چاپ دوم تغییرات زیادی کرده و امیدوارم به نمایشگاه امسال برسه.

…

با دو تا کار در خدمتتون هستم.که یکی مال عید سال پیشه و یکی هم مربوط به یه غزله که کنار دو تا مجسمه ی خانه ترانه شفق  (جلسه ی دکتر افشین یداللهی) که پنج شنبه ها برگزار می شه نوشتم و دوستان خواستن که اینجا بذارم.

…

توی اتاقم برف می باره
سر سبزی ِ این سفره بی مرزه

من هفت سین ِسالم ُ چیدم
سر سام ، سرما،سوز ،سگ لرزه…

لب هام از سرما  سیا  می شه
ماهی تنگُ عید می بینم

دیوار هام و آخر دنیا
فانوسمو خورشید می بینم

قرصام و توی تُنگ می ریزم
تو نیستی آروم اعصابم

روزامو روی سقف را می رم
شب ها مو زیر تخت می خوابم

وقتی دلم تنگ خودم می شه
چشمام و می بندم خدا می شم

عصرا دم خاموشی فانوس
معبود آدم برفیا می شم

توی اتاقم برف می باره
سردِ ولی کی می گه دلسردم

یه عمر تو چشم  در و دیوار
با قاب عکسم زندگی کردم

خو شبختم از و قتی گلوی من
زخمی ِانگشتای کولاکه

آغوش ناامن تو یادم داد
هر جا هوا خوبه، خطرناکه

توی اتاقم برف می باره
تو رفتی از روزی که یادم نیست

با برف و یخ معشوقه می سازم
کی می گه آدم برفی آدم نیست

چی مونده از من توی این سرما
یه آدم دیوونه ی سرخوش

تو نیستی آروم اعصابم
دلچسب این سرمای آدم کش

توی اتاقم برف می باره

….

و غزل:

ماه ِ من ترک نکن برکه ی بی ماهی را
تا فراهم بکنم آنچه که می خواهی را

آه ای معجزه ی آخر هر هفته، نگیر
از من این دلخوشی ِ دیدن گه گاهی را

دم در چشم به راه قدمت سنگ شدند
معنی ِ چشم به در دوختن واهی را

تو فقط مال منی از لج این شاعرها
نفسم خورده مگیر این همه خودخواهی را

به بلندای شب مثنوی موهایت
به غزلواره ببخش این همه کوتاهی را

غزلی پلک بزن تا که به آتش بکشد
چشم تو جلسه ی افشین یداللهی را

ممنون از همه ی دوستان

اما در سایت های خبری بدون اینکه ترانه ی قبل را با ترانه ی جدید مقایسه کنند ادعا دارند که ترانه سرا و حتی آهنگساز کس دیگری است.آدم واقعا متعجب می شه از این اخبار. به هر حال اهمیتی هم نداره. و اما یک ترانه ی جدید:

«دکمه»

دکمه یعنی چراغ خواب عبوس

دکمه یعنی شروع اقیانوس

دکمه یعنی یه انتظار مریض

دکمه یعنی شمارش معکوس

.

بغلم کن تو قرص کامل ماه

تا چراغای شهر خاموشه

باز کن دکمه هاتو شرم نکن

دکمه وابستگی آغوشه

.

عکس زیبائیات رو دیوارِ

یه زن مست ِ با موهای بلند

منو دیوونه کردی از توی عکس

بیا بیرون و دست و پام و ببند

.

عکس زیبائیات رو دیوارِ

پا شو تف کن بازم رو غیرت من

مرد می خواد که عاشقش نکنی

همه ی شهر عاشق تو شدن

.

امشب آرایشت مث یه زن ِ

دامنت بی اراده کوتاهه

راه و بی راهه ها زیاده ولی

بهترین راه ، آخرین راهه

.

جمعه ی صبح اولین دیدار

شب تحمیلی یه ناله شده

خون تو مونده روی صورت صبح

صفحه ی آسمون مچاله شده

.

وقتی مستی چقد قشنگ تری

پاشو روی تنم شراب بریز

دکمه یعنی شمارش معکوس

دکمه یعنی یه انتظار مریض

با یک تجربه ی جدید و یک ترانه در خدمتتونم .

کار اول می شه گفت یک طنز اجتماعیه. پیشاپیش عذز خواهی می کنم اگه بعضی کلمات مناسب نیست.

بابا می گفت سر زا مادرمون گذاشت و رفت

ولی من یادم ِ دس رو سرمون گذاشت و رفت

جای اینکه زیر بال و پرمون ُ بگیره

بار سنگینی رو بال و پرمون گذاشت و رفت

وقتی ما با کمک همسایه ها بزرگ شدیم

پسر همسایه با خواهرمون گذاشت و رفت

بعد رفتیم پیش ِ آخوند محل کلاس دین

یه کلاه شرعی ام اون سرمون گذاشت و رفت

حالا سی سالمه، سی سال ِ خدا رو ندیدم

یه نشونی ام نداد ،کافرمون گذاشت و رفت

هنوزم قصه های کتاب دینی یادمه

که علی خواب بود و پیغمبرمون گذاشت و رفت

بی بی عصمت می گه ماه دهم خدمتمون

زیدمون حامله شد،اکبرمون گذاشت و رفت

-

منُ از دادگاه خانواده می برن اوین

گفته:«باردار که شدیم ،شوهرمون گذاشت و رفت»

حالا من موندم ُ قسطای عقب مونده ی عشق

تنها بودیم یکی تنهاترمون گذاشت و رفت

دیشبم می خواستیم از دنیای وامونده بریم

نتونستیم،حتی دنیام درمون گذاشت و رفت

کار دوم یک ترانه است که تقدیم شده به دغدغه های مادرم

من یه بی دینم ُ

مادرم مومن ِ

تنها ارثم از اون

میگرن ِ مزمن ِ

من یه بی دینم ُ

اون خدای من ِ

آیه الکرسی ِ

گریه های من ِ

من پر از سرکشی

من پر از اعتراض

رنگ موهای اون

رنگ چادر نماز

دین ِ من سخت ِ سخت

مثل مردونگی

مثل دل کندن از

یه سگ خونگی

دین من می گه از

رنگ عادت بترس

از جهنم نترس

از جنایت بترس

رو تن من هنوز

زخم یه پرچم ِ

مادرم فاطمه اس

مادرم مریم ِ

موقع رفتن

چای دم می کنه

تا دم ایستگاه

بدرقم می کنه

می ره دلواپسم

وقتی رفتم رو ریل

کی نجاتم بده

با دعای کمیل

مادرم عاشقه….مادرم عاشقه

با یک تجربه ی جدید در خدمتتون هستم.

……

یادم نمانده کسی جز او/آزاد می شوم از زندان

یک زن نشسته و می خندد/در عمق صورت زندان بان

یک شهر جن زده می بینم/یک شهر جن زده ی متروک

افتاده ساعت خواب آلود/ روی مجسمه ی میدان

یادم نمانده کسی جز او/جز او که……او که…نمی دانم

سیب معلق بی قانون/لازم نکرده ی  بی وجدان

این جمله را چه کسی می گفت؟/این شعر را چه کسی می خواند؟

مادر سه نقطه ی بی ناموس/”دوزخ بهشت” ” پری شیطان”

“مادر” چه واژه ی ملموسی/یک سنگ مرمر خاک آلود

یک دسته گل که زنی زیبا/آورده بود به قبرستان

“زن”،” زن” چه سستی ِ دلچسبی /”من را برای چه می بردند”

:”اسمم عوض شده خانم ها”/:”رایم عوض شده آقایان”

این شهر را شبحی گویا/از روی عدل بنا کرده

یک نان داغ پر از کرم است/بر یک جنازه ی بی دندان

:”دکتر هنوز امیدی هست؟”/یک مرد زل زده در چشمم

با یک لباس بلند سبز/…چیزی بگو پسرم ،”وارتان“

این اسم حس عجیبی را/بر روی حافظه ام می ریخت

شاید که ربط من و شعر است/چیزی به یاد من آمد..هان

من شعر های زنی بودم /یا شاعرِ زنی از آتش

آن زن که قهقهه اش می ریخت/از عمق صورت زندان بان

نه،نیم دیگری از من نیست/من را برای چه می بردند

راهی نشان بده برگردم/ای نیم ِ مانده ی در زندان

یادم نمانده کسی جز او/یک زن که قهقهه سر می داد

تکثیر می شد از او در من/یک جمعیت وسط میدان

بر روی شانه شان انگار/تابوت کهنه ی آن زن بود

آن زن که بر سر هر مویش/یک شهر جن زده آویزان

تابوت روی زمین افتاد/در رو به صورت من وا شد

لبخند زد به من و پرسید:

:”چیزی عوض شده زندان بان؟”